LENNEP, Adrienne Minette van (1896-1965)

Lennep, Adrienne Minette van, (ook bekend onder de naam Mies Boissevain-van Lennep), feministe en verzetsvrouw (Amsterdam 21-9-1896 - Amsterdam 18-2-1965). Dochter van Karel van Lennep, bankier, en Anna Elize Homans. Gehuwd op 17-6-1919 met Jan Boissevain, directeur van de Maatschappij voor Industrie en Handelsbelangen (1895-1945). Uit dit huwelijk werden 3 zoons en 2 dochters geboren.

afbeelding van Lennep, Adrienne Minette van

Mies van Lennep groeide op aan de Amsterdamse Herengracht als derde dochter in een welgesteld bankiersgezin. Met haar zes zusters en broer stond zij onder de hoede van een Franse gouvernante. Op haar twaalfde ging de non-conformistische, intelligente en mooie Mies - die in het gezin een ondeugend buitenbeentje was - naar de Openbare Handelsschool, indertijd geen gebruikelijke keuze voor een meisje. Op die school leerde zij haar latere echtgenoot Jan Boissevain kennen. In 1919, drie jaar nadat Van Lennep in Utrecht de MO-akte Engels had behaald, trouwden zij in de doopsgezinde kerk aan het Singel in Amsterdam.

Kort daarop verhuisde het echtpaar naar Schiedam, waar Boissevain directeur van Van Loopuyt's Bank was geworden. Toen hij in 1922 directeur werd van de Maatschappij voor Industrie- en Handelsbelangen keerde het jonge gezin - tussen 1920 en 1922 werden de drie zoons Jan Karel ('Janka'), Gideon ('Gi') en Frans geboren - terug naar Amsterdam. Hier kwamen in 1925 en 1926 nog twee dochters ter wereld: Annemie en Sylvia. Men ging wonen aan de Keizersgracht, in een groot pand met een voor- en achterhuis, zalen en marmeren gangen, waar het gezin een druk sociaal leven leidde; ook de firma hield er kantoor. Om bij te dragen aan het gezinsinkomen begon Boissevain-van Lennep begin jaren dertig in het souterrain van het huis een schoonheidssalon, toentertijd een modern instituut waar mensen werden behandeld met gezichtsmassages en crèmes, en waar 'Mammie' - zoals haar kinderen haar noemden - tevens leerlingen opleidde. Op de gang hing de spreuk die ook haar briefpapier en de aan de leerlingen uitgereikte diploma's sierde: 'Gezondheid + schoonheid = levenslust'.

Samen met haar vriendin Willemijn ('Lil') Posthumus-van der Goot - Nederlands eerste gepromoveerde econome - blies Boissevain-van Lennep de wat ingeslapen Vereeniging voor Vrouwenbelangen en Gelijk Staatsburgerschap (VVGS) nieuw leven in. Zij werd voorzitster van de Amsterdamse afdeling. Bovendien nam zij zitting in het hoofdbestuur, waarvan zij tot 1942 deel zou uitmaken. In de laatstgenoemde hoedanigheid voerde zij geestdriftig actie tegen het voorstel van minister van Sociale Zaken C.P.M. Romme uit 1937 om gehuwde vrouwen bij wet te verbieden betaalde arbeid te verrichten. Posthumus-van der Goot plaatste op de door haar geredigeerde vrouwenpagina in De Groene Amsterdammer geregeld protestlimericks van Boissevain-van Lennep, zoals deze: 'Een man met een pover salaris / had een zoon met talent voor notaris. / Met aandoenlijke trouw / slooft hier moeder de vrouw, / maar helaas! Romme komt voor hij klaar is'.

Samen met onder anderen Truus Wijsmuller-Meijer, eveneens lid van de VVGS, loodste Boissevain-van Lennep eind jaren dertig duizenden joodse kinderen uit het nationaal-socialistische Duitsland en Oostenrijk veilig naar Groot-Brittannië: de zogeheten 'kindertransporten'. In 1938 werd zij secretaresse van het Comité Vrouwenhulp voor Vluchtelingen, een zuilenoverstijgend samenwerkingsverband van vrouwenorganisaties, dat hielp bij de verzorging en opvang van vluchtelingen uit nazi-Duitsland.

Tijdens de Duitse bezetting zette Boissevain-van Lennep haar werk voor de vervolgden voort. Zo bracht zij haar vriendin de journaliste Gesina van der Molen, medewerkster van de illegale bladen Vrij Nederland en Trouw, in 1942 in contact met haar bijna twintig jaar jongere zuster Hester van Lennep. Samen met een aantal andere jonge vrouwen wisten zij honderden joodse kinderen, die in de voormalige Hollandsche Schouwburg wachtten op deportatie, onder de ogen van de bezetters weg te halen en elders in het land onder te brengen.

Gedurende de bezetting waren veel leden van het gezin Boissevain-van Lennep, dat in 1940 was verhuisd naar een modern, maar veel kleiner huis in het nieuwe gedeelte van Amsterdam-Zuid, op een of andere manier betrokken bij verzetsactiviteiten. Janka en Gi maakten deel uit van de verzetsgroep CS-6, vermoedelijk vernoemd naar hun huisadres Corellistraat 6, waar in de kelder explosieven lagen opgeslagen. Op 2 augustus 1943 deed de Sicherheitsdienst hier een inval en werd Boissevain-van Lennep gearresteerd en overgebracht naar de gevangenis aan de Amstelveenseweg. Vandaar werd zij met haar jongste zoon Frans - die tegelijk met haar was gearresteerd - op 6 oktober overgebracht naar het concentratiekamp Vught. Hier kwam zij haar man Jan weer tegen, die eerst in december 1941 was opgepakt, vervolgens was vrijgelaten om daarna in maart 1942 definitief te worden gearresteerd. Hier moeten zij hebben vernomen dat hun zoons Janka en Gi in de vroege ochtenduren van 1 oktober 1943 in de duinen bij Overveen waren gefusilleerd.

Behalve haar echtgenoot Jan was Boissevain-van Lennep ook haar medegevangenen tot steun. Tewerkgesteld op de ziekenzaal van kamp Vught was 'Zuster Mammie' voor velen een bron van troost. Toen het kamp op 6 september 1944, na Dolle Dinsdag, werd ontruimd, belandde Boissevain-van Lennep met de laatste transporten in Ravensbrück, het concentratiekamp voor vrouwen in Brandenburg. Zij zorgde ervoor dat in de overvolle trein uit Vught - zeventig gevangenen opgepropt in één wagon - geen paniek uitbrak. Dankzij haar organisatietalent kwamen de vrouwen na vier dagen zingend in Ravensbrück aan. Ook in dit kamp slaagde Boissevain-van Lennep erin het moreel hoog te houden en wist zij velen te bemoedigen. Ex-lotgenoten prezen haar bereidheid te helpen, haar vindingrijkheid, haar onverwoestbare vertrouwen en haar moed. Haar echtgenoot en jongste zoon werden vanuit Vught ieder apart naar concentratiekampen gedeporteerd: Jan via Sachsenhausen naar Buchenwald, waar hij eind januari 1945 stierf, en Frans naar Dachau, dat hij overleefde. Annemie, de oudste dochter, werd nog op 30 november 1944 opgepakt en zat drie maanden vast in de strafgevangenis in Scheveningen.

In april 1945 werd Boissevain-van Lennep vanuit het door de Sovjets bevrijde Ravensbrück, doodziek en zwaar ondervoed, met een ziekentransport van het Rode Kruis naar Zweden gebracht om daar aan te sterken. Toen Boissevain-van Lennep vandaar in augustus 1945 in Amsterdam terugkeerde, bleek dat het huis in de Corellistraat was leeggeroofd en in bezit was genomen door anderen. Kort daarop werd zij als enige vrouw - op voordracht van de Grote Adviescommissie der Illegaliteit - lid van de 'Commissie van onderzoek inzake het verstrekken van pakketten door het Rode Kruis en andere instanties aan Nederlandse politieke gevangenen in het buitenland gedurende de bezettingstijd, alsmede inzake het evacueren van Nederlandse gevangenen'. De conclusie van deze commissie onder leiding van J.J. Vorrink luidde dat een betere voorziening van pakketten vele levens had kunnen redden; ook zijzelf had nooit een pakket ontvangen.

In 1945 nam Boissevain-van Lennep bovendien zitting in de Commissie tot Vaststelling van Richtlijnen voor het vieren van Nationale Hoogtijdagen, deel uitmakend van het Nationaal Instituut, een particuliere 'Doorbraak'-organisatie die het nationaal bewustzijn wilde verdiepen door het cultiveren van volksfeesten. Het was in dit kader dat Boissevain-van Lennep de 'Nationale Feestrok' bedacht, een van haar aansprekendste en succesrijkste initiatieven.

Als het aan Boissevain-van Lennep had gelegen, dan hadden alle Nederlandse vrouwen vanaf de eerste viering van bevrijdingsdag op 5 mei 1946 op nationale feestdagen een kledingstuk gedragen dat was samengesteld uit oude lapjes. Die lapjes moesten op zo'n manier op bijvoorbeeld een oude rok worden genaaid, dat de oude ondergrond verdween en er een nieuw en kleurrijk geheel ontstond. Het uitgangspunt van dit patchwork was dat het nieuwe geheel meer was dan de som der delen. 'Eenheid in veelheid van lijnen en kleuren', zoals in het 'Rokkenlied' de lapjesvariant van het naoorlogse wederopbouw- en vernieuwingsstreven luidt. Behalve dat vrouwen met de Nationale Feestrok een symbolische politieke daad zouden stellen, poogde Boissevain-van Lennep met de Feestrok een ritueel te ontwerpen waarin wederopbouw samen ging met besef van verdriet. Zelf borduurde zij op een lapje in haar rok dezelfde tekst die een van haar zonen voor zijn executie in de muur van zijn Scheveningse cel kraste: 'Ni regret du passé, ni peur de l'avenir', de wapenspreuk van het oude geslacht der Boissevains.

Een tweede naoorlogs feministisch initiatief van Boissevain-van Lennep was de Vrouwenpartij Praktisch Beleid, die zij oprichtte voor de eerste naoorlogse gemeenteraadsverkiezingen in 1946. Boissevain-van Lennep was een overtuigd representante van het type feminisme dat vrouwen en mannen als geheel verschillend beschouwt en zij zag een vrouwenpartij als een belangrijke manier om de 'vrouwelijke' stem in de politiek te laten horen. De partij - die werd gesteund door diverse overlevenden van Ravensbrück en dreef op haar faam als verzetsvrouw - haalde geen zetel en stierf daarna een stille dood. Ook was Boissevain-van Lennep betrokken bij de oprichting in het najaar van 1946 van de Nederlandse Vrouwenbeweging (NVB) en bij diverse lotgenotencontacten van ex-Ravensbrückers. Daarbij speelden de tegenstellingen tussen communisten en niet-communisten hoog op. De NVB en de meeste van de Ravensbrückgroepjes die door de jaren heen hebben bestaan, waren of werden mantelorganisaties van de Communistische Partij van Nederland. 'Mammie Boissevain', die er door haar oorlogservaringen geen moeite mee had met communisten samen te werken, ging er om die reden uit. Zij wilde niet worden misbruikt en was bovendien in de ogen van de communisten veel te feministisch gezind. Haar werk voor joodse kinderen werd voortgezet in de Commissie voor Oorlogspleegkinderen.

Mies Boissevain-van Lennep overleed na een slepende ziekte in 1965. Uit de necrologieën die alle grote kranten plaatsten, bleek toen opnieuw wat voor indrukwekkende persoonlijkheid zij was geweest. Volgens de Haagse Post (1-5-1965) ging bij haar overlijden 'een golf van ontroering' door 'tal van Nederlandse huiskamers'. Na haar crematie werd de as van Boissevain-van Lennep uitgestrooid over de erebegraafplaats Bloemendaal, waar Janka en Gi na de bevrijding waren herbegraven.

A: Archivalia van Mies Boissevain-van Lennep bevinden zich o.a. in het familiearchief Boissevain in het Stadsarchief Amsterdam, in het Internationaal Informatiecentrum en Archief voor de Vrouwenbeweging, (Nationale Feestrok en Praktisch Beleid), in het Verzetsmuseum Amsterdam (Feestrok en familiealbum) en in het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie, alle gevestigd in Amsterdam.

P: 'Meer vrouwen in de Gemeenteraden', in De Vrije Katheder 5 (1946) 45, 550.

L: Behalve de necrologie door W.H. Posthumus-van der Goot, in Nieuwe Rotterdamse Courant, 27-2-1965: Verhoor van A.M. Boissevain-van Lennep, in Verslag houdende de uitkomsten van het onderzoek [der] Enquêtecommissie Regeringsbeleid 1940-1945 VIc ('s-Gravenhage 1952) 270-275; "'Ni regret du passé, ni peur de l'avenir", 1940-1945. De Boissevains', in Haagse Post, 1-5-1965; Marjan Schwegman, Het stille verzet. Vrouwen in illegale organisaties, Nederland 1940-1945 (Amsterdam 1980); Jolande Withuis, Opoffering en heroïek. De mentale wereld van een communistische vrouwenorganisatie in naoorlogs Nederland, 1946-1976 (Amsterdam 1990); eadem, 'De doorbraak en de feestrok. Een uitnodiging tot onderzoek naar de politieke geschiedenis van sekse rond het einde van de tweede wereldoorlog', in De Gids 154 (1991) 4 (apr.) 255-268; eadem, 'Een rok als nationaal symbool. Mies Boissevain, de Feestrok en het Nederlands wederopbouwfeminisme', in eadem, De jurk van de kosmonaute. Over politiek, cultuur en psyche (Amsterdam 1995) 60-84; Huug de Groot, Ontmoetingen in het verleden. [familiegeschiedenis door een schoonzoon van Mies Boissevain-van Lennep, uitgave in eigen beheer, 1998]; Jolande Withuis, Erkenning. Van oorlogstrauma naar klaagcultuur (Amsterdam 2002); eadem, Na het kamp. Vriendschap en politieke strijd (Amsterdam 2005). Op 28 januari 1992 zond de VPRO in de serie 'Het spoor terug' de radiodocumentaire De gedrevenen: Mies Boissevain van Marnix Koolhaas uit.

I: Els Meulendijks, Heden-verleden, blijmoedig gedragen. Mies Boissevain-van Lennep (1896-1965) (Gouda 1994) omslagfoto [Foto: Verzetsmuseum Amsterdam].

Jolande Withuis


Oorspronkelijke versie opgenomen in: Biografisch Woordenboek van Nederland 6
Laatst gewijzigd op 12-11-2013

http://resources.huygens.knaw.nl/bwn1880-2000/lemmata/bwn6/lennepam

 

Mies Boissevain-Van Lennep, verzetslid in de Tweede Wereldoorlog en na de oorlog actief in de vrouwenbeweging.
Mies Boissevain-Van Lennep (bijgenaamd mammie Mies), was actief in het verzet tijdens de oorlog. Ze verloor haar man en twee zoons verloren, werd geïnterneerd in concentratiekamp Ravensbrück. Na de oorlog was zij oprichtster van de eerste vrouwenpartij 'Practisch Beleid' en initiatiefneemster van de 'Nationale Feestrok', een rok die de saamhorigheid tussen vrouwen over de hele wereld moest symboliseren alsmede een
symbool was voor de wederopbouw en het zelfbewustzijn van vrouwen.
Interviews over Mies Boissevain-Van Lennep met:
- musicus Theo Olof, die als negenjarige vluchteling tijdens de Tweede Wereldoorlog twee jaar bij het gezin Boissevain verblijft;
- dochter Sylvia;
- Hesther, bezoekster 'Hutspotclub';
- nicht Thea Nauta-Boissevain;
- Hetty Voute, medegevangene kamp Ravensbrück ;
- Annie Woelders, van de vrouwenpartij 'Practisch Beleid';
- Jantje de Jong-Brouwer over de 'Nationale Feestrok'.

Inleidende teksten:
TEKST 1
Zelfs in het concentratiekamp in Vught, waar Hetty Voute haar in de oorlog voor het eerst ontmoet, straalt Mies Boissevain één en al levenskracht uit: het is een eigenschap die ze haar hele leven, ondanks alle tegenslagen die ze oploopt, zal blijven behouden. Als Adrienne Minette van Lennep wordt Mies op 21 september 1896 in Amsterdam geboren. Het gezin Van Lennep woont aan een statig grachtenpand in Amsterdam. Haar vader Karel, directeur van de Javasche Bank, is een neefje van de vermaarde schrijver Jacob van Lennep, wiens gevoel voor humor ook tot het gezin van Mies is doorgedrongen. In 1919 huwt Mies met Jan Boissevain, afstammeling van een roemrucht Frans Hugenotengeslacht. Vanaf haar prille jeugd ontwikkelt Mies een sterk sociaal gevoel. Als Hitler in januari 1933 tot Rijkskanselier wordt benoemd, wordt Mies direct actief in een comité dat joodse vluchtelingen uit Duitsland aan een verblijfplaats helpt. De Nederlandse regering, die niet in conflict wenst te raken met een bevriend staatshoofd, doet niets aan opvang en zal de vluchtelingen later zelfs terugsturen. Eén van de eerste vluchtelingen die bij Mies belandt is de dan 9-jarige Theo Olof met zijn moeder. De twee jaar dat hij in het gezin Boissevain wordt opgenomen, maken een enorme indruk op hem.
Tekst 2
Het sterke sociale gevoel van Mies komt ook tot uiting binnen haar eigen gezin. Met haar man sluit ze een weddenschap af dat ze, ondanks de vijf kinderen die ze binnen zes jaar krijgt, in staat zal zijn haar eigen geld te verdienen. Die weddenschap wint ze, als ze na een opleiding een bloeiende praktijk als schoonheidsspecialiste opzet. Het is voor haar vanzelfsprekend dat ze volkomen gelijk is aan haar echtgenoot. Dochter Sylvia over de strijd, die haar vader en moeder in die tijd voeren.
Tekst 3
Ook buiten haar eigen gezin zet Mies zich in voor de belangen van vrouwen. In 1937 start ze een zogenaamde 'Hutspotclub', waar werkende vrouwen één keer per maand gezamenlijk kunnen komen eten. Ook haar twintig jaar jongere zuster Hesther, die bij Mies in de leer is als schoonheidsspecialiste, is een vaste bezoekster van de club, die eerst bij iemand thuis en later bij Heck op het Rembrandtplein bijeenkomt.
Tekst 4
Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, gaat het gezin Boissevain vanzelfsprekend door met hulp aan Joden en verzet het zich actief tegen de bezetter. Zonder dat het ooit afgesproken wordt, ontstaat in het huis aan de Corellistraat 6 een verzetsgroep, waarin vooral de twee oudste zoons Janka en Gi actief zijn. Angst kennen ze niet, ook niet als hun vader al in 1941 wordt opgepakt vanwege Joodse zakenrelaties. Ondanks de terreur van de Duitsers, behoudt Mies ook in deze jaren haar geloof in het goede van de mens, een geloof dat ze volgens haar dochter Sylvia ondanks alle beproevingen nooit heeft verloren.
Tekst 5
Deze brief van Gideon aan zijn grootouders in Zwitserland, die ook door de Duitse censuur wordt gelezen, is het gezin vermoedelijk fataal geworden. Alle informatie die hij over het verzetswerk geeft, wordt daadwerkelijk vanuit de Corellistraat georganiseerd. Zes weken later, op 2 augustus 1943, dringt de Gestapo huis binnen en wordt iedereen, ook de zoons die aanvankelijk nog weten te vluchten, opgepakt. Thea Nauta-Boissevain, een verre nicht van Mies die vanwege haar eigen verzetswerk bij het gezin is ondergedoken, over die vroege ochtend.
Tekst 6
De jongens komen na hun arrestatie in de gevangenis aan de Amstelveenseweg terecht, waar ze na een schijnproces ter dood veroordeeld worden; de vrouwen gaan via de Weteringschans naar Vught. Onderweg naar Vught, waar ze haar man voor het eerst sinds zijn arrestatie weer zal ontmoeten, krijgt Mies te horen dat haar beide zoons dan al gefusilleerd zijn. Ondanks dit noodlottige bericht, blijft haar mentale weerstand ongebroken, zo merkt Thea Nauta.
Tekst 7
Op dolle dinsdag, 5 september 1944, worden alle mannen en vrouwen in Vught op transport gesteld naar Duitsland. Ook tijdens deze drie dagen durende ontberingen in veewagens, zorgt Mies er voor dat de moraal van de vrouwen ongebroken blijft. Als de mannenwagens, waarin Mies' echtgenoot, worden losgekoppeld om naar Oranienburg te worden vervoerd, en de vrouwen verder gaan naar Ravensbrück, horen de mannen tot hun ontsteltenis de vrouwen luid zingen. Het maakt een verpletterende indruk. Ook onder de erbarmelijke omstandigheden in Ravensbrück blijft 'mammie Mies', zoals ze door haar kampgenotes wordt genoemd, haar opmerkelijke rol spelen, zo merkt medegevangene Hetty Voute.
Tekst 8
Pas na drie maanden is Mies genoeg aangesterkt om terug te keren naar Nederland. Haar zuster Hesther, haar dochter Sylvia en pleegzoon Theo Olof, die in België de oorlog overleefde, over het eerste contact met Mies na de oorlog.
Tekst 9
Zo gauw Mies weer voldoende is aangesterkt, stort ze zich weer vol overgave in het maatschappelijke leven. Voor de radio houdt ze lezingen, waarin ze als één der eersten oproept om toch vooral vergevingsgezind te zijn tegenover de tienduizenden in kampen opgesloten landverraders. Al ze ervaart dat van de politieke vernieuwing, waar velen met haar op gehoopt hadden, weinig terecht komt, besluit ze om ook zelf politiek actief te worden. Zich ergerend aan de rol die mannen in de politiek spelen, richt ze in april 1946 een eigen vrouwenlijst op om aan de Amsterdamse Gemeenteraadsverkiezingen mee te doen. 'Praktisch Beleid', heet de lijst die geen programma heeft, maar zich alleen beroept op het veel praktischer inzicht van vrouwen.
TEKST 10
Annie Woelders, die 46 jaar later nog steeds de beginselverklaring bij de hand heeft, wordt voorzitster van de partij die zich geen partij noemt.
TEKST 11
Ondanks de beroering die de vrouwenpartij teweeg brengt, komt Mies uiteindelijk 900 stemmen te kort om de eerste vrouwenpartij van ons land in de Gemeenteraad te vertegenwoordigen. Mies treurt er niet over, laat de partij een stille dood sterven en stort zich vol overgave op iets nieuws.
TEKST 12
Om de vrouwelijke eenheid te symboliseren bedenkt Mies de Nationale Feestrok, die door alle vrouwen met Bevrijdingsdag gedragen moet worden. Door haar enthousiasme weet ze weer direct een groep vrouwen te inspireren om mee te werken. En uiteraard mag ook haar dochter Sylvia hulp verlenen.
TEKST 13
In de rok combineert Mies symboliek en praktijk: immers, vlak na de bevrijding is er nauwelijks textiel te krijgen en op deze manier kan elke handige huisvrouw zonder veel kosten een eigen unieke feestrok maken. Jantje de Jong-Brouwer uit Hoogkarspel is één van de duizenden vrouwen die op deze manier haar eigen bontgekleurde feestrok creëert.
Tekst 14
Het succes van de feestrok strekt zich zelfs uit tot Amerika, waar Mies eind 1948, begin 1949 een grote rondreis maakt om niet alleen haar rok, maar ook haar maatschappelijke ideeën te propageren. Ze ontmoet er tientallen vooruitstrevende vrouwen, en blijft met velen daarvan jarenlang corresponderen. Ook in eigen land blijft ze nauw betrokken bij de langzaam voortschrijdende emancipatie van de vrouw. Als ze in 1965 te horen krijgt dat ze kanker heeft en nog maar kort zal leven, neemt ze, geheel passend met haar leven, op geheel eigen wijze afscheid. Haar dochter Sylvia:

Uitgebreidere documentatie aanwezig in VPRO archief

https://www.vpro.nl/speel~POMS_VPRO_415557~de-gedrevenen-7-mies-boissevain~.html

 

| Fundamentele mensenrechten voor kinderen en gezinnen in Nederland | Meer dan 25 dingen die je moet weten voordat je je kind in Nederland op een school inschrijft | Narcissistic Abuse Syndrom | Schoolplicht versus Leerrecht | Schaf het Toetsingsverbod Af! | Stop de Kinderroof en Maak Nederland Humaan!Petitie en brief | Schokkende feiten en cijfers | Fundamentele mensenrechtenschendingen van kinderen en gezinnen in Nederland | Sven Snijer : "Uithuisplaatsen Stap voor Stap" | Wat is OOR4U? | Wat is OORvoorU? | Wat is zondebokdenken? | Anti pestprogramma's op scholen verergeren pestgedrag vaak juist | Opdracht voor opstel lijkt wel kruisverhoor | GGD vragenlijst als manier om jeugdzorg klantjes te werven | Wat zeggen deskundigen over thuisonderwijs? | Wat zegt de Overheid? | AD 17 december 2014 | Leerkrachten stappen massaal uit het gangbare onderwijs, omdat ze datgene wat van overheidswege van ze geeist wordt niet kunnen rijmen met het beste belang van het kind | Afgekeurde scholen | Sluiting onderzoekscentrum LOOK | Waar gaat er dan wel geld naar toe? | Gesloten scholen | Ouders die het beste onderwijs voor hun kinderen willen worden in Nederland strafrechtelijk vervolgd.Een voorbeeld van hoe zo'n strafzitting verloopt. De Afwezigheid van Vrijheid van Onderwijs in Nederland haalt de internationale pers. | Verzamelde acties van organisaties en individuen tegen de schending van fundamentele mensenrechten van kinderen en gezinnen in Nederland | Sailing for Education | Voor alle moeders die op moederdag niet bij hun kinderen mogen zijn | Connect acties | Conceptpetitie Vrijheid van Onderwijs en Waarborging van de Fundamentele Mensenrechten van Alle Kinderen en Gezinnen in Nederland voor de Optimale Ontwikkeling van Ieder Kind! | Conceptpetitie Stop de Kinderroof! | Conceptpetitie 2 Stop de Kinderroof! | Stop TPP, TTIP, CETA en IFDF! | Vermiste Kinderen | Kinderen in jeugdtehuizen en pleeggezinnen worden drie tot vier keer vaker seksueel misbruikt dan jongeren die thuis wonen. | Hulp aan slachtoffers van fundamentele mensenrechtenschendingen door instellingen | Eerste Hulp Bij Rampen, Disaster Relief Organisations | Lijsten waarmee gewerkt wordt om risico kindermishandeling te bepalen | Help ze helpen | Werkverschaffing binnen de jeugdzorg, hoe gaat dat? | Martin Vrijland:Jeugdzorgmedewerker komt uit de kast | Operatie Exodus | Wat wil Nederland? Waarborging van Fundamentele Mensenrechten, of Meer van?t Zelfde? | Brandbrief van lotgenoten van de Commissie Samson | Het kan ook anders, het kan ook beter! Scholen die goed bezig zijn, het nieuwe leren en schoolconcepten die in ontwikkeling zijn | WOWcollege | Neil de Grasse Tyson | Homeschooling legality and statistics per country | Ouderinitiatieven worden de grond in geboord door besturen , een voorbeeld: School Zoekt ZUS | Tweede mislukte ouderinitiatiefKOOG, conceptpetitie | Informatieve links | Inspirerende links | Einstein citaten | Einstein op thema | Martin Luther King dag | Martin Luther King | Tesla | Alfie Kohn, Mensen zijn van nature niet aggressief | OORvoorU blogs op uvrm.wordpress | Hoogbegaafden | Gezellige Gezinnen | Wonderkinderen | Vervolgde Gezinnen | In Jeugdzorgkinderen blikt een voormalig jeugdzorgkind terug op zijn jeugd en vertelt hoe het is om als volwassene te leven met een jeugdzorgverleden | Uithuisplaatsingen zijn slecht voor kinderen. Dat zie je ook weer aan deze foto's | Hans en Irme | De hel die jeugdzorg heet | Sylvano | Kinderen mishandelen wordt protocol genoemd in jeugdzorginstellingen | Voor Sylvano | TjW Strubbe Zaak Silvano, 2014, als voorbeeld over de attitude van ?jeugdzorg? | Stentor 29 september 2014 Sylvano" "Zeg tegen mamma Dat Alles weer Goedkomt." | Spectrum 1 november 2014 "Sylvano, zijn moeder en het netwerk." | NRC artikel Sylvano 8 december 2014 | Stentor 24 december 2014 Sylvano viert kerst met zijn moeder | Artikel Lukretia en Rafael in tijdschrft "Vriendin" September 2014 | Remzi Cavdar | Kamp Nederland | Politiek | Declaration of Independence | Nuremberg Principles | UVRM Universele Verklaring van de Rechten van de Mens | Universal Declaration of Human Rights | Hoe is de UVRM ontstaan? | De EVRM Het Europese Verdrag van de Rechten van de Mens | Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie | Europese Verdragen | Internationaal Verdrag van de Rechten van het Kind | De internationale verklaring van Langeac over gelijkwaardig ouderschap | De Nederlandse Grondwet | De bron van de ongebreidelde mensenrechtenschendingen in Nederland: Artikel 120 van de grondwet en artikel 2 van de EVRM | Het opheffen van artikel 120 van de grondwet is heel dichtbij | Wetsvoorstel Femke Halsema 8 maart 2010 om artikel 120 van de grondwet te wijzigen, de verdediging waarvan overgenomen is door Liesbeth van Tongeren | Artikel 120 van de Nederlandse Grondwet | Wetsvoorstel Femke Halsema 8 maart 2010 om artikel 120 van de grondwet te wijzigen met de artikelen van de grondwet waarop rechters wetten en regels mogen toetsen | Verslag met reaktie 2de kamer van 20 oktober 2010 op voorstel Femke Halsema tot aanpassing artikel 120 op 8 maart 2010 | Verdediging van Liesbeth van Tongeren van aanpassing artikel 120 , 20 augustus 2014 | Eigen opmerkingen n.a.v. de verdediging van Liesbeth van Tongeren op de aanpassing van artikel 120 van de Nederlandse grondwet | Vraagtekens bij handelwijze aanpassing artikel 120 | Voorstel Joost Taverne tot aanpassing artikel 93 en 94 van de grondwet, 6 september 2012 | The Dutch law on custody of children | Dit is de klacht waarmee het kinderrechten collectief 24 september 2014 naar Geneve is gegaan en wat 27 mei 2015 op de agenda staat om behandeld te worden | Wat is Trias Politica? | Discussie eerste kamer bij totstandkoming artikel 279 en 280 wetboek van strafrecht | Beroepsgegevens en nevenbetrekkingen Rechterlijke Machtgina | Repliek OvJ | "All wars are bankers wars,"interessant, maar creëert helaas ook weer nieuwe zondebokken | Green peace:De zeven gouden regels van actie voeren | Burgerlijke ongehoorzaamheid | Helden | Adrienne Minette Boissevain- van Lenneps | John Taylor Gatto | Nelson Mandela | Professor Arnold Heertje, Held! | Lange Frans, Kamervragen 2 | Jeugd en gezin 24 december 2014: Jeugdhulpverlenen zonder toestemming van de ouders | Darkhorse blogspot over misstanden bureau jeugdzorg | Micky Nijboer, de paarden redster van Marrum | Gehackt | De OORvoorU website werd gehackt; en de heldere uitleg die ik gaf over de stand van zaken wat betreft de schoolplicht werd vervangen door deze;een oude van mijn uvrm site, genaamd "Vrijheid van Onderwijs:Geen Schoolplicht maar Leerrecht voor de Optim | January 7th 2015 , grief and determination to stand strong for universal liberties | Franktijk heeft pijn | Inspirerende Initiatieven om de aarde mooi te houden en nog mooier te maken

Laatste wijziging op: 28-01-2018 14:28